Zuiver

Dit is zo’n dag dat de wolken zich
beraden, de ragfijne draden van
ontkenning ontrafelen. De zweem
van berouw uit mijn kleren zwaait en
verwaait tot onvolkomen kluwens

in toetsen gouden zonlicht, tot hoogte
geblazen, het roestig blad verknispert
tot een generfd skelet. Ik weet mijn
littekens te vinden, sus ze tot berusting.
Kus elke morgenstond tot leven

en vergeef mezelf.